Australia, Sydney
Obudziły mnie krzyki. Mama znowu kłóciła się z tatą. Następowało to coraz częściej. Wyjęłam słuchawki z szafki nocnej i podłączyłam je do telefonu. W moich uszach rozbrzmiała piosenka Follow Me Down zespołu The Pretty Reckless. Jest to jeden z moich ulubionych zespołów rockowych. Otworzyłam książkę i zaczęłam czytać. Piosenki leciały po kolei, a ja nawet się nie zorientowałam, że dochodzi jedenasta. Niechętnie zaznaczyłam zakładką stroną na której skończyłam, wyjęłam słuchawki z uszu i wygramoliłam się z ciepłego łóżka. Skierowałam się w stronę łazienki. Zamknęłam drzwi na zamek, spojrzałam w lustro. Zobaczyłam rozczochraną blondynkę w krótkich włosach, której grzywka sterczała do góry. W okół oczu znajdował się rozmazany tusz do rzęs i kredka. Zmyłam makijaż po czym zrobiłam to samo z twarzą. Ponownie stanęłam przed lustrem. Spojrzałam na swoje ciało. Nienawidziłam go. Nienawidziłam siebie. Wczoraj znowu zjadłam dwa talerze zupy, dwie bułki, parówki, ciasto i to wszystko na raz. Nie umiałam tego opanować. Ta chęć spróbowania wszystkich rzeczy, które znajdowały się w kuchni... To wszystko mnie przerastało. Moje napady głodu były częste. Kiedyś próbowałam schudnąć, ćwicząc, jednak po pewnym czasie w ogóle nie miałam na to ochoty. O wymiotowaniu nie było mowy, po prostu się tego bałam, a głodówka... raczej nie dałabym rady nie jeść nic przez całe dnie. To wszystko powodowały nerwy i złość na rodziców. Miałam wszystkiego dość. Postanowiłam dzisiaj coś zmienić. Zmienić swoje życie. Przez trzy lata zbierałam pieniądze na samochód - ale plany się zmieniły.
- Jedziemy do pracy, Blair! - krzyknęłam moja mama.
- Okej! - odpowiedziałam.
Wyciągnęłam ze strychu walizkę - jak największą. Spakowałam swoje ciuchy i kosmetyki. Zebrałam najważniejsze rzeczy z szafek - zeszyty z moimi rysunkami, książki itp. Zajęło mi to prawie dwie godziny. Wiedziałam co robię. Trochę mnie przerażała ta ucieczka, ale w końcu miesiąc temu zdałam maturę. To chyba normalne, że ludzie w moim wieku się wyprowadzają.
Zapięłam walizkę i skierowałam się do kuchni. Przydałoby się zrobić coś do jedzenia. Spakowałam opakowanie płatek do torebki, wcześniej jedząc je z mlekiem. Zastanawiałam się czy wszystko wzięłam, po czym zamówiłam taksówkę na lotnisko.
Właśnie skończyłam robić ostatni tatuaż.
- I jak się podoba? - spytałam zadowolona z siebie.
- Jest świetny! Dziękuję. - odpowiedziała klientka - Ile płacę?
Kiedy się rozliczyłyśmy, dziewczyna zniknęła za szklanymi drzwiami. Wkładałam pieniądze do kasy, kiedy usłyszałam głos Nathan'a.
- Zbieraj się, mała. Zaraz zamykamy. - powiedział, sprzątając po swojej robocie.
- Okej. - poszłam na zaplecze spakować się. Zerknęłam na godzinę - była dwudziesta trzecia. Wyszłam z pomieszczenia. Oparłam się o ladę i wyciągnęłam telefon. Dwa nieodebrane połączenia od Chelsea. Postanowiłam do niej zadzwonić, w czasie, gdy Nath mył podłogę.
- Dzwonisz do swojej dziewczyny? - zaśmiał się chłopaka.
- Nath! Przestań mnie wk*rwiać! To nie moja... - przerwałam, kiedy usłyszałam głos Chelsea w słuchawce.
- Słucham?
- O, hej Chels. Co tam u ciebie? Dzwoniłaś dwa razy.
- Cześć. Um... Od której jutro pracujesz? Chciałam się z tobą spotkać. - jej głos brzmiał niepewnie.
- Coś się stało? - zaniepokoiłam się.
- Nie, nie. Po prostu chciałam spędzić trochę czasu z moją przyjaciółką.
- Spoko. Możesz jutro rano wpaść. Zaczynam o szesnastej
- Super, to... Pa.
Pożegnałyśmy się. Zaraz po tych wszystkich durnych żartach Nathan'a, poszliśmy do samochodu. Codziennie po pracy mnie podwoził o domu, bo miał po drodze. Zajęłam miejsce na przednim siedzeniu i czekałam na Nathana. W tym czasie oglądałam swoją lewą rękę, która była pokryta tatuażami. Przypomniało mi się jak pierwszy raz weszłam do salonu tatuaży, jeszcze w Sydney. Tamto miejsce naprawdę mnie zainspirowało i tak właśnie zrodziła się moja pasja. Właściwie myślę, że mój talent do rysowania też miał duże znaczenie, a lubiłam rysować od zawsze. Moim pierwszym tatuażem był napis znajdujący się pod moją piersią Life is the best thing so live!.
Moje wspomnienia przerwał trzask zamykających się drzwi. Nathan odpalił samochód i wyjechał z parkingu.
Moje wspomnienia przerwał trzask zamykających się drzwi. Nathan odpalił samochód i wyjechał z parkingu.
***
Kiedy wysiadłam z samochodu, brunet powiedział:
- To jutro o piętnastej dwadzieścia pod twoim domem.
- Jak zawsze. Narazie.
- Cześć. - zamknęłam drzwi.
Weszłam do bloku. Kiedy wchodziłam po schodach, czułam się jakby ktoś mnie śledził, więc przyśpieszyłam krok. Zamknęłam za sobą drzwi od mieszkania i poszłam do kuchni zjeść kolację. Gdy wyszłam z łazienki, położyłam się do łóżka. Kiedy próbowałam zasnąć, słyszałam piski opon samochodów. To było trochę przerażające. Uświadamiając sobie, że będąc w mieszkaniu, jestem bezpieczna, zasnęłam.
________________________________________
Cześć! Witam na moim blogu. Rozdział trochę krótki, ale mam nadzieję, że następne będą dłuższe. Tak na początku chciałabym powiedzieć, że głównym bohaterem (oprócz Blair) jest Ashton Irwin. Mam nadzieję, że nie wyjdzie z tego romans, tylko jakiś dramat czy coś. Na dodatek nie chcę się upodabniać do innych opowiadań i mam tu na myśli jedno konkretne. Nie chcę "kraść" fabuły i mam nadzieję, że do tego nie dojdzie.
Następna rzecz to komentarze. Chciałabym, aby jak najwięcej osób komentowało to opowiadanie. Jest to ogólnie mój pierwszy blog, a zarazem opowiadanie, które publikuję. Mam nadzieję, że znajdzie się chociaż kilka osób, które wyrażą swoją opinię co do rozdziału, czy notki pod nim.
Jeśli nie jest to dla Was problemem, chciałabym abyście rozgłaszali mój blog, na przykład na twitterze.
Co do twittera; jestem dostępna pod nazwą @likebiscuits
Mam nadzieję, że rozdział się spodobał :)
Czekam na komentarze, buziaki ;*
________________________________________
Cześć! Witam na moim blogu. Rozdział trochę krótki, ale mam nadzieję, że następne będą dłuższe. Tak na początku chciałabym powiedzieć, że głównym bohaterem (oprócz Blair) jest Ashton Irwin. Mam nadzieję, że nie wyjdzie z tego romans, tylko jakiś dramat czy coś. Na dodatek nie chcę się upodabniać do innych opowiadań i mam tu na myśli jedno konkretne. Nie chcę "kraść" fabuły i mam nadzieję, że do tego nie dojdzie.
Następna rzecz to komentarze. Chciałabym, aby jak najwięcej osób komentowało to opowiadanie. Jest to ogólnie mój pierwszy blog, a zarazem opowiadanie, które publikuję. Mam nadzieję, że znajdzie się chociaż kilka osób, które wyrażą swoją opinię co do rozdziału, czy notki pod nim.
Jeśli nie jest to dla Was problemem, chciałabym abyście rozgłaszali mój blog, na przykład na twitterze.
Co do twittera; jestem dostępna pod nazwą @likebiscuits
Mam nadzieję, że rozdział się spodobał :)
Czekam na komentarze, buziaki ;*
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz